Sinds de opening in 1979 heeft het Sprengel Museum aan de noordelijke oever van de Maschsee niet alleen indruk gemaakt met zijn 20e en 21e eeuwse kunst, maar ook met zijn architectonische ontwikkeling. De eerste bouwfase, ontworpen door Peter en Ursula Trint en Dieter Quast, wordt gekenmerkt door zijn openheid: glazen fronten geven al bij de ingang inzicht in de tentoonstellingszalen. De 120 meter lange Museumstraat, een geplaveide steeg van sierbeton, loopt als hoofdas door het gebouw, van waaruit de afzonderlijke tentoonstellingszalen aftakken.
In 1992 werd het museum uitgebreid met meer tentoonstellings- en evenementenruimtes, die naadloos aansluiten op het oorspronkelijke gebouw. Een hoogtepunt zijn de imposante betonnen pilaren op het terras, die doen denken aan de klassieke museumarchitectuur en ook dienen als dragers voor de tentoonstellingsbanners.
De in 2015 geopende uitbreiding door Meili, Peter & Partner Architekten uit Zürich voegt 5.250 vierkante meter toe aan het museum, waarvan 1.400 vierkante meter tentoonstellingsruimte. Een hal van twee verdiepingen met een royale spiraal van hellingen en trappen, de Calder Hall, verbindt de verschillende niveaus en huisvest twee van de beroemde mobiles van Alexander Calder. De nieuwe tentoonstellingszalen variëren in grootte en plafondhoogte, waardoor de rondleiding een dynamisch ritme krijgt.
Wat begon met een gulle donatie van chocoladefabrikant en naamgever Bernhard Sprengel is in de loop der decennia uitgegroeid tot een belangrijke collectie schilderijen, beeldhouwwerken, grafische kunst en fotografie. In de garderobe is een Fiberseal rookwerend gordijn geïnstalleerd om de werken van Picasso en anderen en de vele bezoekers te beschermen. Dit kan zelfs zeer grote muuropeningen rookdicht afsluiten zonder het uiterlijk van het unieke interieur te verstoren zoals een conventionele massieve branddeur.
Afbeeldingen: © Herling/Herling/Werner, Sprengel Museum Hannover
Ingebouwde Stöbich-producten in vergelijkbare referenties
